ประสบการณ์ชีวิตของอาจารย์เทวฤทธิ์ อยู่สุนทร โดยคุณนกยูง

(1/7) > >>

destinygoal:
ประสบการณ์ชีวิตของอาจารย์เทวฤทธิ์  อยู่สุนทร  โดยคุณนกยูง ลูกศิษย์


ดูดวงด้วยญาณ Tel. 0829538665, 089-9945833, 02-4686623
อ.เทวฤทธิ์ อยู่สุนทร
                                     
1.ดูดวงด้วยญาณ ดูลายมือ เสริมบารมีให้ทางโทรศัพท์
2.แก้ปัญหาความรัก แฟนมีกิ๊ก แก้ปัญหามีบุตรยาก แท้งบุตร
3.แก้โดนคุณไสย์ ป้องกันอุบัติเหตุ
4.เสริมบารมี ด้านการศึกษา การงาน การเดินทางต่างประเทศ
5.บอกเทพที่คุ้มครองประจำตัวท่านว่าเป็นองค์ใด
6.แก้ปัญหาการเงินติดขัด และช่วยให้โชคลาภ
7.ปรึกษามีบุตรยาก ขออภิชาตบุตร  หากทำอิ๊กซี่ ทำกีฟ เด็กหลอดแก้ว ฉีดเชื้อฯไม่สำเร็จเสียเงินเป็นแสน
 ( กำลังรับสมัครคุณแม่รุ่นที่ 9  รับสมัครถึงวันที่ 9/9/2554)
ปรึกษาอาจารย์เทวฤทธิ์  อยู่สุนทร
โทร 089-9945833 , 082-9538665, 02-4686623

ที่อยู่ บ้านเลขที่ 54/96 ซ.วุฒากาศ 40 ถ.วุฒากาศ เขตจอมทอง กทม. 10150

สามารถโอนเงินไปที่บัญชีออมทรัพย์ ธนาคารไทยพานิชย์ สาขาวุฒากาศ
ในนาม อ.เทวฤทธิ์ อยู่สุนทร เลขที่บัญชี  062-217-6716


destinygoal:
กล่าวนำ

เนื่อง จากว่ามีสมาชิกที่หลายท่านทั้งที่อยู่ในประเทศ และต่างประเทศ ได้โทรศัพท์มาบอกว่าสนใจ อยากจะทราบประวัติความเป็นมาของ อ.เทวฤทธิ์ อยู่สุนทร  ตั้งแต่ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ถึงได้มีความรู้มากมาย  และประสบการณ์ชีวิตต่างๆมาเล่าได้อย่างไม่จบไม่สิ้น  ไว้สั่งสอนไม่ให้ในสังคมไม่ให้ดำเนินชีวิตผิดพลาด เหมือนกับตัวอย่างในบันทึกที่อ.ได้เขียนไว้ทั้ง 19 เล่ม

ทางคณะลูก ศิษย์จึงได้นำประวัติ และประสบการณ์ชีวิตของอ.เทวฤทธิ์ มาลงกระทู้อีกครั้งหนึ่ง โดยเพิ่ม รูปภาพ เข้ามาประกอบเนื้อเรื่องให้มีสีสัน มากกว่าเดิม หวังว่าท่านสมาชิกจะเข้าใจในอุดมการณ์ของอ.ว่าเป็นเช่นไร และช่วยกันสร้างเสริมสังคมให้ดีขึ้นในด้านต่างๆ เช่น ศีลธรรม, ประชาธิปไตย, การศึกษา, การกีฬา เป็นต้น และ เป็นแบบอย่างที่ดีของเยาวชนต่อไป เพื่อความเจริญก้าวหน้าของสังคมและประเทศชาติ

จากคณะทีมงานลูกศิษย์



เล่มที่ 1 

นับ เป็นระยะเวลานานหลายปีที่ผมมีความคิดว่า น่าจะเขียนและเล่าประสบการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตที่ได้ประสพพบเห็นมาตั้งแต่เยาว์วัย มาเล่าสู่กันฟัง ผมจึงพยายามรวบรวมเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา จัดพิมพ์เป็นหนังสือ “พ๊อกเก็ตบุค” และให้ชื่อเรื่องว่า “การต่อสู้ชีวิตของข้าพเจ้า...” เพื่อจะให้ผู้อ่านที่เป็นเยาวชน นักเรียน นักศึกษา และท่านผู้มีเกียรติได้อ่านกันด้วยความบันเทิง อาจจะมีเหตุการณ์ในอดีตซึ่งมีท่านผู้อ่านบางท่านอาจจะอยู่ร่วมในเหตุการณ์ ต่าง ๆ เหล่านั้น

อาจารย์เทวฤทธิ์  อยู่สุนทร



โดยคุณนกยูงและทีมงาน



บรรพบุรุษของอ.เทวฤทธิ์   

     นับตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6 ประมาณปี พ.ศ. 2460 คุณปู่ของผมได้เดินทางไกลข้ามน้ำข้ามทะเลด้วยเรือกลไฟของอังกฤษ เข้ามายังอ่าวไทยและเข้าเมืองสยาม ท่านเดินทางมาจากโผวเล้ง ตำบลอัวตึ้ง จากประเทศจีน

     ท่านได้เดินทางมาพร้อมน้องชาย คุณปู่และน้องชายทั้ง 2 คน ได้ร่วมกันทำมาค้าขายและสร้างครอบครัว อยู่ที่อำเภอหนองโดน จังหวัดลพบุรี ได้ช่วยกันเปิดร้านขายผ้าขึ้นในอำเภอนี้ การค้าได้เจริญรุ่งเรืองขึ้นเป็นลำดับและสามารถเปิดเป็นร้านขายผ้าที่ใหญ่ ที่สุดในสมัยนั้น สามารถขยายร้านได้ถึง 3 คูหา เมื่อน้องชายทั้งสองท่านได้แต่งงาน มีครอบครัว น้องสะใภ้ทั้ง 2 คน ได้เข้ามาร่วมบริหารงานในร้านด้วย ก็เลยทำให้มีเรื่องทะเลาะกันเป็นประจำ ทำให้การค้าที่เจริญรุ่งเรืองอยู่นั้นต้องมีปัญหาและพังพินาศลงอย่างรวดเร็ว เกิดการแย่งสมบัติกันขึ้น ซึ่งนำความเศร้าใจให้กับคุณปู่เป็นอย่างยิ่ง

   คุณปู่เมื่อเห็นเหตุการณ์เหล่านี้ขึ้นก็ไม่สบายใจ จึงได้ขอกลับเมืองจีนอีกครั้งหนึ่ง เพื่อไปพบคุณย่าและลูก ๆ ที่เมืองจีน


จากหนังสือเล่มที่ 1

destinygoal:
คุณปู่ย้ายมาอยู่ที่บางกอก

คุณ ปู่ได้รับจดหมายจากญาติที่แจ้งมาจากประเทศสยามว่า น้องชายทั้ง 2 ครอบครัว มีปัญหาและแยกกันไปค้าขายยังที่ต่าง ๆ คือ ที่จังหวัดนครสวรรค์ ค้าขายทองและค้าขายพืชไร่
   คุณปู่ได้เดินทางกลับมาเมืองสยามอีกครั้งหนึ่งพร้อมคุณย่าและคุณพ่อ โดยไม่ได้ไปที่ร้านค้าผ้า ที่ตำบลหนองโดน จังหวัดลพบุรี อีกเลย
   ได้เดินทางมายังจังหวัดบางกอก หรือกรุงเทพฯ และได้เปลี่ยนชื่อประเทศ “สยาม” เป็น “ประเทศไทย”
คุณ ปู่ได้มาพบน้องชายอีกท่านหนึ่ง ซึ่งได้เปิดร้านขายสินค้าโชวห่วย อยู่แถวบางปะกอก ซึ่งคุณปู่ได้ให้คุณพ่อผมช่วยงานคุณลุงอยู่ระยะหนึ่ง คุณลุงได้สอนคุณพ่อว่า อยู่เมืองไทยนั้น มีเงินทองมากมายอยู่ตามท้องถนน ซึ่งหากเรามีความสามารถก็จะดลบันดาลให้เงินทองเหล่านั้นมาอยู่ในกระเป๋าของ เราได้ หากใครมีความสามารถผู้นั้นจะมีเงินใช้ตลอดไป
   สมัยนั้น ยังไม่มีตึกสูงเหมือนในปัจจุบัน ส่วนมากจะเป็นบ้านตึก 2 ชั้นเป็นส่วนใหญ่ ปัจจุบันจะหาดูบ้านสมัยนั้นได้ที่กระทรวงมหาดไทยด้านหลัง จะมีบ้านทรงโบราณให้เห็นอยู่ หรือตึกแถวบริเวณท่าน้ำราชวงศ์ ถนนทรงวาดทั้งสาย ก็จะมีบ้านสมัยเก่าให้เห็นอยู่บ้าง ถนนสายสำคัญ ๆ ก็มีเพียงไม่กี่สายและมีรถรางไฟฟ้าวิ่งอยู่ระหว่าง ถนนพระราม 4 ถนนเยาวราช ถนนจักรวรรดิ และที่วงเวียนใหญ่ เมื่อก่อนจะเห็นรางรถไฟฟ้าหลงเหลืออยู่บ้าง ปัจจุบันนี้รางเหล็กเหล่านั้นก็คงจะถูกรื้อออก หรือไม่ก็โดนฉาบด้วยปูนซิเมนต์หล่อพื้นสูงทำถนนสำหรับรถยนต์วิ่งจนหมดแล้ว คุณพ่อเล่าว่า ค่ารถรางไฟฟ้าในสมัยนั้น เก็บคนละประมาณ 25 สตางค์ หรือ 1 สลึง

                คุณปู่ผมได้งานทำที่ร้านขายเครื่องไฟฟ้าแถว ๆ สามแยกวงเวียน 22 ทำเกี่ยวกับด้านบัญชี คุณปู่ทำงานได้ประมาณ 5 ปีก็มีเงินเก็บมัธยัสถ์รวบรวมเงินมาเซ้งตึกแถว 2 ชั้นอยู่แถวถนนเจริญเมือง อำเภอปทุมวัน หรือ เขตปทุมวัน ในปัจจุบันนี้

จากเล่มที่ 1

ภาพถ่ายกรุงเทพฯ และรถรางในสมัยนั้น



ชีวิตในวัยเด็ก และวัยเรียน   
   เมื่อคุณปู่ได้เซ้งตึกแถวแล้ว ก็เปิดเป็นร้านขายสินค้าทุก ๆ ชนิด เช่น สบู่ ยาสีฟัน ยาสระผม น้ำอัดลม ซีอิ้ว น้ำปลา และขนมสำหรับเด็ก ๆ
   ตอนนั้นคุณพ่อผมอายุประมาณ 28-29 ปี แล้วมีอาชีพค้าไม้ทุกประเภทและตอนนั้นกำลังสร้างโรงแรมดุสิตธานี คุณพ่อก็เป็นผู้ส่งไม้ก่อสร้างให้ คุณพ่อเล่าให้ฟังในภายหลัง คุณปู่ได้ถามคุณพ่อว่า อยากจะมีครอบครัวหรือไม่ ถ้าอยากมีก็จะหาให้ จะได้มีหลาน ๆ ตัวเล็ก ๆ ไว้คอยดูแลตอนเฒ่า ตอนแก่
   คุณปู่ได้แนะนำสาวงามผู้หนึ่งมาให้คุณพ่อได้รู้จักและศึกษานิสัยใจคอกันดู สักระยะหนึ่ง และบอกว่า ถ้าลูกชอบพ่อจะไปสู่ขอผู้ใหญ่ของฝ่ายผู้หญิงมาให้ เมื่อศึกษานิสัยกันอยู่ระยะหนึ่ง คุณปู่ก็ได้ไปสู่ขอเจ้าสาวเข้าพิธีแต่งงานกันและได้มาอยู่ร่วมกัน ที่บ้านถนนเจริญเมืองและช่วยคุณย่าค้าขาย
   จากนั้นไม่นาน คุณแม่ก็ให้กำเนิด พี่สาว, พี่ชาย และตัวผมเองในเวลาต่อมา และมีบุตรทั้งหมด 8 คน  ตอนที่กำลังจะเกิดนั้น คุณแม่ได้เล่าให้ฟังว่า ตอนที่ไปคลินิกแล้ว กำลังจะขึ้นเตียงให้คุณหมอตรวจก็ปรากฏว่า ได้คลอดผมและลื่นไถลไปตั้งไกล ร้องไห้ร้องเสียงดังเลย คุณหมอก็นึกไม่ถึงว่า จะคลอดได้ง่ายขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่อยู่ในท้องก็เกือบจะแท้งไปแล้ว เพราะคุณแม่มีเลือดออกตลอด คุณหมอท่านก็เลยจัดยามาให้ทานจนแข็งแรงขึ้น เกิดมาก็เกือบจะตายแล้วครั้งที่ 1

เล่มที่ 1

รูปภาพกรุงเทพฯ และ โรงแรมดุสิตธานีในสมัยก่อน และปัจจุบัน



ถูกเตะจนแขนหัก   
 
        เมื่อตอนอายุประมาณ 3 ขวบ พี่สาวได้อุ้มพาไปดูเขาเตะฟุตบอลกัน ขณะที่เขาเล่นกันอยู่นั้น ลูกบอลก็ได้กระเด็นมาอยู่ข้าง ๆ ตัวผม ผู้ใหญ่เหล่านั้นก็วิ่งเข้ามาเตะมือผมและลูกบอลไปพร้อมกัน ผมก็กระเด็นตามลูกฟุตบอลไปด้วย ก็ปรากฏว่า แขนข้างซ้ายหัก ผู้ใหญ่ที่เตะผมมือหักก็ใจดีแสดงความรับผิดชอบรีบอุ้มผมไปยังคลินิก เพื่อให้คุณหมอเข้าเฝือกให้และออกค่ายาค่ารักษาให้ และตอนที่พักรักษาตัวอยู่ที่บ้านก็ได้นำยาจีนมีราคาแพงมาให้ทานประจำ โชคดีที่เจอคนดีมีเงินและก็มีน้ำใจดีงามอีกต่างหาก รักษาจนมือผมหายดีเป็นปกติ

เล่มที่ 1

destinygoal:
โดนเพื่อนล้อ       

ผม มีความรู้สึกผูกพันกับคุณปู่มากที่สุด คุณปู่ไปไหนก็ต้องเรียกผมติดตามท่านไปด้วยทุกครั้ง เช่น ไปซื้อสินค้ามาขายมาเข้าร้านก็ต้องตามท่านไปช่วยแบก ไปซื้อไม้กวาดมาขายจะต้องช่วยแบกไว้ที่บ่ากลับมาที่บ้าน    คุณปู่แบก 2 มัด ผมเองแบก 1 มัด ไปซื้อที่ตึกแถวข้างสถานีรถไฟหัวลำโพง ตอนแบกกลับได้เจอเพื่อน ๆ แถวนั้นเข้าพอดี ก็ล้อกันใหญ่เลยและถามว่า แบกไม้กวาดขายด้วยหรือ ผมก็บอกว่า ใช่แล้วก็หัวเราะเยาะกันใหญ่เลย ก็สนุกสนานกันไปตามประสาเด็ก ๆ สมัยนั้นนุ่งกางเกงนักเรียนขาสั้นสีกากีใส่มาหลายปีแล้ว ก็มีรูปหัวใจสีแดงปะอยู่ที่ก้นทั้ง 2 ข้าง   คือ เนื้อผ้าบางจนขาด คุณแม่ก็เลยช่วยปะให้สวยเหมือนเดิม สมัยนั้นจะใส่กันเป็นแฟชั่นเลยทีเดียว เพื่อน ๆ ผมก็ใส่กางเกงปะรูปหัวใจกันเกือบจะทุกคน



เกือบจมน้ำตาย ด้านหลังสนามกีฬาศุภชลาศัย    q*036 q*009

ผม ได้ไปหัดว่ายน้ำด้านหลังสนามศุภชลาศัย (สนามกีฬาแห่งชาติ) จะเป็นคลองแนวยาวตลอด ตัดทะลุไปด้านหลังของตึกมาบุญครอง ตอนนั้นอายุประมาณ 9-10 ขวบ พี่ชายได้ชวนไปว่ายน้ำเล่นในคลองนั้น และชวนเพื่อน ๆ แถวบ้านไปว่ายด้วยกัน ซึ่งมีรูปร่างใหญ่กว่าทุก ๆ คน ทุกครั้งไปว่ายน้ำจะสูงพอดีต้นคอ ซึ่งยังว่ายน้ำไม่เป็น ได้แต่ดำน้ำเปิดตาใต้น้ำ น้ำคลองในสมัยนั้นใสสะอาดมาก มีปลา มีกุ้ง หอยและปู อยู่ทั่วไป ไม่ค่อยมีใครจับ ช่วงนั้นเป็นหน้าฝนพอดี พอไปถึงคลองเล่นน้ำก็ถอดเสื้อผ้าหมดเปลือยกันหมดเพื่อน ๆ ทุกคนก็เปลีอยกันหมด เสื้อผ้าและกางเกงก็วางไว้ใต้ต้นไม้ มีเด็กจากที่ต่าง ๆ มาว่ายน้ำกันสนุกสนาน พอเราไปถึงพอถอดเสร็จปุ๊บก็กระโดดพุ่งตัวลงน้ำเลย ปรากฏว่า น้ำคลองคราวนี้สูงเลยหัวขึ้นมาเหยียบพื้นดินไม่ถึง เพราะฝนตกหนักและเพิ่งจะหยุดใหม่ ๆ เลยดำผุดดำว่าย ผลุบ ๆ โผล่ ๆ หัวบ้าง ขาบ้าง ร้องตะโกนบอกว่า ตายแล้ว ตายแล้ว   ว่ายน้ำไม่เป็น ว่ายน้ำไม่เป็น...    เพื่อนพี่ชายเห็นเข้าเลยกระโดดลงไปช่วยลากคอขึ้นฝั่ง นอนแผ่หมดกรงอยู่ ณ ที่นั้น นั่งคิดว่า ถ้าเพื่อนพี่ชายไม่มาช่วยเราคงเป็นผีน้ำ     เฝ้าอยู่ในคลองนี้อย่างแน่นอน พอมีสติขึ้นมาก็หากางเกงและเสื้อผ้ามาใส่ วิ่งไปที่ต้นไม้ใหญ่ ปรากฏว่า กางเกงและเสื้อผ้าของตัวเองและเพื่อน ๆ ถูกขโมยไปหมด   ตายแล้วเราต้องเดินแก้ผ้าโทง ๆ เดินกลับบ้านอย่างนี้เลยหรือนี่   q*020  อายเขาแย่เลย พี่ชายบอกว่า ให้รออยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวจะไปตามหาเสื้อผ้ามาให้ ดูว่าเด็กกลุ่มไหนขโมยไป ผมและเพื่อนรอพี่ชายอยู่นาน จนทนไม่ไหว เพื่อนเลยปรึกษากันว่า ยังมีเด็กกลุ่มอื่นเล่นน้ำอยู่ อย่างนี้เราจะต้องขโมยมาใส่กลับบ้านไม่งั้นต้องถูกคุณปู่ตีตายแน่ เพราะนี่เวลาก็เย็นมากแล้ว เพื่อนก็เลยหยิบมาได้กางเกงคนละตัว จึงรีบใส่ปรากฏว่า ตัวที่ผมใส่นั้นตัวใหญ่มากใส่แล้วหลุด ต้องเอามือรวบและกดเอาไว้     ก็รีบวิ่งกลับทันที ยังนึกสงสารอยู่เลยว่า คนสุดท้ายที่ไม่มีกางเกงใส่จะกลับบ้านอย่างไร คงจะอายหน้าดูเชียว พี่ชายได้มาบอกว่า กลุ่มที่ขโมยกางเกงและเสื้อผ้าไปเป็นเด็กที่อยู่ตรอกสลักหิน ทางไปหัวลำโพงเป็นผู้เอาไป ไม่น่าเล่นแผลง ๆ กันอย่างนี้เลย

   จากนั้นมาก็ไม่กล้าไปว่ายน้ำยังคลองนั้นอีกเลย ที่รอดตายมาได้ครั้งที่ 2 ของชีวิตที่ผีน้ำจับร่างและวิญญาณของเราไปไม่ได้ ต้องขอขอบคุณเพื่อนพี่ชายที่ได้ช่วยชีวิตผมไว้ และต้องขอโทษและขอบคุณผู้ที่เราเอากางเกงตัวใหญ่ของเขามาใส่ปกปิดความ อายกลับบ้านได้

เล่มที่ 1

รูปภาพสนามกีฬาศุภชลาศัยในสมัยก่อน



คุณครูที่รักของผม   และพระเอกในดวงใจของผม    q*057 q*054

ตอน นั้น ผมเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ 4 ครูประจำชั้น คือ คุณครูประไพ ซึ่งท่านเป็นครูเจ้าระเบียบ รักลูกศิษย์ได้อบรมให้ลูกศิษย์ทุกคนเป็นคนดี พูดจาสุภาพเรียบร้อย เพื่อให้ลูกศิษย์ทุกคนสามารถดำเนินชีวิตเข้ากับเพื่อน ๆ และโรงเรียนอื่นได้ ซึ่งจะต้องย้ายไปเรียนชั้นประถมปีที่ 5 ในโรงเรียนแห่งใหม่ต่อไป
   ตอนนั้นพระเอกในดวงใจ คือ คุณมิตร ชัยบัญชา กำลังโด่งดังมาก   ใคร ๆ ก็นิยมชมชอบกันเป็นอย่างมาก เป็นวีรบุรุษในดวงใจของทุก ๆ คนในประเทศไทย มีคุณมิตร ก็ต้องมีเพชรา คู่พระเอกนางเอกในสมัยนั้น น้าดอกดินท่านสร้างหนังครั้งใดก็จะต้องมีทั้งคู่แสดงนำทุกเรื่อง    ตอนนั้นหนังเรื่อง “นกน้อย”      กำลังดังมาก ฉายที่โรงหนังคาเธ่ย์ ถนนเยาวราช ช่วงตรุษจีน ปีใหม่ จะมีผู้คนทุกสารทิศมาเบียดเสียดกันเนืองแน่นในโรงหนังและทุกครั้งที่น้าดอก ดินสร้าง ท่านก็จะร้องตะโกนว่า “ล้านแล้ว จ้า” ทุกเรื่องที่น้าสร้างก็ผ่านหลักล้านบาทในทุก ๆ ครั้งที่สร้างและต้องร้องเพลงไตเติ้ลด้วยเพลงที่น้าแกแต่งเองในทุกเรื่อง ผมถือว่า ท่านเป็นศิลปินตลกเอกในยุคนั้นเลยทีเดียว
   คุณครูประไพก็อยู่ที่ซอยศาสนา คลองประปาสามเสน ซึ่งอยู่ในซอยเดียวกันกับคุณมิตร ชัยบัญชา ซึ่งเมื่อผมและเพื่อน ๆ ไปเยี่ยมบ้านคุณครูครั้งใดก็จะเดินไปมองหน้าบ้านของคุณมิตรทุก ๆ ครั้งแต่ก็ไม่เคยพบคุณมิตรเลยสักครั้ง และมาเสียใจมาก   ที่มีข่าวว่า คุณมิตรตกเครื่องบินเนื่องจากแสดงหนังเรื่อง อินทรีทอง ทำให้ประชาชนทั้งประเทศต้องตกตะลึก   ข่าววิทยุและโทรทัศน์ รายงานข่าวทั้งวันทั้งคืนติดต่อกันหลายวัน

จากเล่ม 1

รูปภาพ มิตร ชัยบัญชา & เพชรา เพชรา เชาวราษฎร์ และย่านเยาวราช ในสมัยนั้น

destinygoal:
ตอนชั้น ป.5-7 อ.ต้องทำงานเชื่อมเหล็กตั้งแต่เลิกเรียนจนดึก    q*027

จาก นั้นไม่นาน เมื่อได้มาเรียนต่อชั้นประถม 5 ที่โรงเรียนวัดดวงแข มีคุณครูใหญ่ ชื่อ คุณครูประยูร โภชาดม เป็นโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร เป็นโรงเรียนมีชื่อเสียงดี ในย่านสถานีรถไฟหัวลำโพงและเป็นโรงเรียนพี่โรงเรียนน้องกับโรงเรียนสีตบุตร บำรุง ซึ่งมีพ่อค้าเหล็กแถวนั้นนิยมส่งลูกมาเรียนกันที่โรงเรียนแห่งนี้ โรงเรียนแห่งนี้เหมาะที่จะเป็นโรงเรียนตัวอย่างของโรงเรียนอื่น ๆ ในปัจจุบัน
   ท่านเชื่อหรือไม่ว่า ทางคุณครูเก็บค่าแรกเข้า 100.- บาท เรียนได้ถึง 3 ปีจนจบชั้นประถมปีที่ 7 เลย
   เมื่อเข้าเรียนจะต้องมีการเรียนพิเศษช่วงปิดเทอม ซึ่งตอนนั้นผมเพิ่งจะกลับมาจากจังหวัดอุบลราชธานี อำเภอพิบูลย์มังสาหาร ตำบลช่องแม็กซ์ มีเขื่อนสิรินธรและอยู่เขตชายแดนระหว่างไทยกลับประเทศลาว ผมได้ไปอยู่ที่นั่น 1 เดือนก่อนที่จะกลับมาเรียนพิเศษที่โรงเรียนวัดดวงแข เพราะได้ไปร่วมงานบวชของหัวหน้างานผู้หนึ่ง ชื่อ คุณณรงค์ เสาหิน ซึ่งเป็นลูกจ้างของน้าชาย และเป็นน้องของคุณแม่ ได้เปิดโรงงานทำอะไหล่อยู่ฝั่งธนบุรี ผมเรียนในช่วงกลางวัน ส่วนช่วงเย็นจะมาช่วยทำงานเป็นช่างเชื่อมเหล็กจนถึงเวลา 3 ทุ่มครึ่ง จึงได้นั่งรถเมล์สาย 21 กลับไปบ้านคุณปู่ที่เจริญเมืองนอนด้วยความอ่อนเพลีย ถึงเวลาเช้าก็ไปเรียนหนังสือเป็นปกติ ทำเช่นนี้ทุกวัน เพื่อหารายได้มาเป็นค่ากับข้าว ค่าอุปกรณ์การเรียน ค่าเสื้อผ้านักเรียน ผมได้ทำงานเชื่อมเหล็กด้วยแก๊สในเวลากลางคืนจนสายตาพร่ามัว   เพื่อหาค่าเรียน ซึ่งต้องใส่แว่นตาต่อมาในภายหลัง   

เล่มที่ 1

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ

[#] หน้าถัดไป

ตอบ