ความรู้สึกที่อยากบอก " พ่อ "
ตั้งแต่เล็กจนโต ผมไม่ค่อยได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดพ่อสักเท่าไหร่
เพราะพ่อต้องเดินทางไปต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ ผมจึงต้องอยู่กับแม่และน้องๆตามลำพัง
และเดี๋ยวนี้เรายิ่งห่างเหินกันมากขึ้น จนผมรู้สึกว่า...นับวันพ่อก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที
ทุกวันนี้เราเจอกันน้อยมาก เรียกว่านานๆถึงจะเจอกันที จากที่เคยเจอกัน สัปดาห์ละครั้ง
เป็น 2-3 สัปดาห์ต่อครั้ง และกลายเป็นเดือนละครั้ง จนในที่สุด...3-4 เดือนถึงจะได้เจอกันที
เพราะผมเองก็ต้องทำงาน และดูแลแม่กับน้องๆ ส่วนพ่อก็ทำงานที่ต่างจังหวัด และมีครอบครัวใหม่
แต่ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน พ่อก็ส่งเสียผมและน้องๆมาโดยตลอด จนกระทั่งผมเรียนจบมหาวิทยาลัย
ค่าใช้จ่ายทุกอย่างพ่อก็ออกให้หมด ไม่ว่าจะยังไงผมก็รู้ดีว่าพ่อย่อมรักและห่วงใยลูกทุกคนเสมอ
แต่...พ่อไม่เคยพูด และลูกๆทุกคน ก็รักและเป็นห่วงพ่อเช่นกัน ทั้งๆที่คิดถึงพ่อแต่ก็ไม่กล้าแสดงออก
ผมเพิ่งรู้ตัวว่า...หลายปีมานี่ ผมไม่เคยได้กอดพ่อ
ไม่เคยที่จะบอก "รักพ่อ" เลยสักครั้ง
มันนานมากแล้ว...นานจนลืมความรู้สึกนั้นไปแล้ว
ปกติเราก็แค่โทรคุยกันเฉยๆ แค่ถามไถ่ถึงสารทุกข์สุกดิบกันบ้างเท่านั้น
ตั้งใจไว้ว่า...วันพ่อปีนี้ ผมจะบอก "รักพ่อ" ให้ได้ จะไปบอกด้วยตัวเอง
บอกให้พ่อได้รู้ถึงความรู้สึกของผม ก่อนที่จะ...สายเกินไป 
