Sanook.commenu

ค้นหา ตรวจหวย ข่าว อีเมล์ ดูทีวีออนไลน์ ฟังเพลงออนไลน์ คลาสสิฟายด์ ริงโทน เกมส์ ดูทั้งหมด »

กระทู้นี้อยู่ในคลังกระทู้ คุณไม่สามารถโพสต์หรือแก้ไขข้อความใดๆ ได้
สนุก! เว็บบอร์ด > หมวดหมู่ > ความรู้สึก > อกหัก > บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
พิมพ์
หน้า: 1 2
ชนิดกระทู้ ผู้เขียน บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต  (อ่าน 1577 ครั้ง)
Guest
คนไกลกัน
 

บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต

 
        ผู้ตั้งกระทู้: 10 ส.ค. 11, 13:17 น
แบ่งปัน Send E-mail

แบ่งปันกระทู้นี้ให้เพื่อนคุณอ่านไหมคะ?

ปิดปิด

            ชีวิตกับการเดินทางที่ไม่รู้จะสิ้นสุดตรง ณ ที่แห่งใด
           
             วันนี้กับความรู้สึกที่เงียบเหงา ความสับสนวุ่นวาย ภายในห้วงจิตใจ

ที่แสนจะว้าวุ่น และสับสนที่สุด เรื่องราวต่างๆ  มันย้อนกลับมา ให้เราต้องครุ่นคิด

ถึงอยู่ตลอดเวลา สิ่งที่เคยคิด และไฝ่ฝัน ตั้งแต่เด็ก คงจะได้เวลาของมันแล้ว
           
 “การเดินทาง”  โดย ไม่มีจุดหมายปลายทาง เราจะต้องอยู่กับจิตใจ เพียงลำพัง

เธอคนนั้นของเรา เคยบอกกับเราเสมอว่า เธอจะไปกับเรา เรารอเธอเสมอเธอรู้

บ้างใหม
         
            วันนี้กับความอดทนและการรอคอยของเรา คงจะเป็นเพียงแค่ความฝัน 

ลมๆแล้งๆไปวันๆหนึ่งแต่เพียงเท่านั้นเอง
       
บทแรกของเราคงต้องเริ่มต้น แล้วสินะรู้ใหม เราคงอยู่เช่นนี้  ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

นะ  ทุกสิ่งที่เป็นภาพ ฝังอยู่ภายในจิตใจของเราทั้งหมด มันทรมานเราจริงๆ
     
“เพื่อน” เราคิดถึงทุกๆคนทุกสิ่ง ครั้งหนึ่ง เราเคยอยู่โดยมีชีวิต ร่วมกับเพื่อนๆที่

สนิทสนมกันมาก และเรายิ่งคิดถึงพวกเธอมากนะ  ในเวลาเข่นนี้

เราอยากให้ทุกวันของเรา กลับมาเป็นดังเช่นเดิม เพื่อนๆเก่าๆทุกคน เราคิดถึงพวก

เธอมากนะ

เราเคยพูดคุยกัน หยอกล้อกันทุกวัน ไม่เคยมีความทุกข์ใจเลยจริงๆ ทุกวันของ

พวกเธอเป็นอย่างไรกันบ้าง  พวกเราเคยเป็นห่วงกัน คอยช่วยเหลือกัน และกัน

ตลอดมา

จนเมื่อมีใครคนหนึ่งได้เข้ามาอยู่ในชีวิตของเรา  เราขาดการติดต่อและทุ่มเททุก

สิ่งของเรา เพียงเพื่่อคนๆนี้
         
 เราคิดว่า เราพบใครคนหนึ่งที่เราไฝ่หามานานเหลือเกิน ชีวิตคู่ที่อาภัพของเรา

คงได้เวลาเริ่มต้นแล้ว  การที่ต้องอยู่กับความรับผิดชอบ โดยจิตใจไม่ได้มีความ

ผูกพันธุ์

            รู้ใหม มันช่างทรมานหัวใจเหลือเกิน แต่ความจริง  ก็คือ"ความจริง"

เราไม่สามารถ ที่จะไปเปลี่ยนแปลงมันได้ทุกสิ่ง “ความรัก” เราจะนิยามมันว่า

กระไรดี สำหรับ "เรา"

เราอ่านบทความ เรื่องความรัก มาตลอดชีวิต เรา ตำนิ คนเขียนมาโดยตลอด

ทุกบทความ ล้วนเกิดจากคนๆหนึ่ง มุมมองหนึ่ง แต่เพียงเท่านั้น

ไม่สามารถที่จะนำมาแก้ไขเราได้โดยตรง ชีวิตมันมากกว่าที่จะไป"กำหนด"และ

"กฎเกณฑ์" ได้ทุกๆสิ่ง คงนำมาได้แต่เพียง บางสิ่งบางอย่างปรับใช้เพียงเท่านั้น

วันนี้เราหยุดแล้ว  ที่จะไปค้นหาในสิ่งเหล่านั้น เรารู้ตัวเราดี  วันนี้เราคิดว่า เราพบ

และเจอในสิ่งที่เราต้องการแล้ว  ต่อแต่นี้ไป เราจะเริ่มการเดินทาง กับตัวเรา 
           
 “ตนย่อมเป็นที่พึ่งแห่งตน”  สำหรับเราคงต้องกล่าวเช่นนี้

เราขอเก็บเกี่ยวประสบการณ์ กับการเดินทางมาจดบันทึกเอาไว้  ชีวิตที่แท้จริง

คืออะไร เราคงต้องตอบตัวตนของ"เรา"เอง ไม่มีใครจะมา “กำหนด” ในตัวของเรา

ได้ทั้งสิ้น

และคงต้องผนวกกับความทรงจำเก่าๆ เพื่อเป็นพลังใจในการเดินทางแต่นี้ต่อไป

เราคงจะมาเขียนลงไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึง ณ จุดๆหนึ่ง ที่ แม้นแต่ตัวของเราเอง

ก็ไม่สามารถรู้ได้ ว่าคือ"สถานที่"แห่งใด เราหวังว่าแผ่นดินนี้ คงพอจะมีสถานที

แห่งหนึ่ง ให้คน"อาภัพ" เฉกเช่นเราได้พออาศัยและพักพิงจิตใจ ของเราได้บ้างนะ

เราคงเขียนอำลาเธอ ไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อน เมื่อเราได้พัก ณ สถานที่แห่งใด

เรา”สัญญา”นะว่าเราจะนำมาบอกกล่าว ให้เธอได้รับรู้โดยตลอดนะ

รักเสมอ
ไม้เมืองกรุง

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #1: 10 ส.ค. 11, 16:52 น

"เปิดเพลงให้ฟังนะครับ อาจเป็นกำลังใจได้บ้างไม่มากก็น้อย???!!!... q*039

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #2: 10 ส.ค. 11, 16:59 น

ขอบคุณนะ คุณปกรณ์

ขอบคุณมากครับ
  q*033

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #3: 10 ส.ค. 11, 17:02 น

“การเดินทาง” ที่เคย”วาดฝัน”เอาไว้…

ถึงเวลา ที่ควรจะต้อง เริ่มต้นสักที…

ทุกๆสิ่งที่สร้างสม และผูกพันธ์มาทุกสิ่ง…

ความรัก ความเศร้าโศกใจ ต่างๆ ที่ สั่งสมเอาไว้…

รอยยิ้ม ความสุขใจ และทุกๆสื่ง ที่เคยมี ต่อกัน และ กัน…

แม้นว่า…วันนี้  คงเหลือไว้แต่เพียงหยาดน้ำตา…

และ ความเจ็บปวด รวดร้าว มาแทนที่ ก็ตาม…

การรอคอย กับ หยาดน้ำตาที่เริ่ม จะแห้งเหือด ลงแล้ว

เราขอนำทุกสิ่ง มารวมรวม เป็น “พลัง และ “แรงใจ”

อีกสักครั้ง…

ขอทุกๆสิ่งของเรา สรรค์สร้าง”แรงใจ”ให้กับ”ฉัน” ใน “วันนี้”นะ…

หนทางภายหน้า ฉันไม่รู้ ว่า มันจะเป็นเช่นไร…

แต่ สื่งที่ ฉัน”สัมผัส”มันได้ ในตอนนี้

มีแต่เพียง “ความรัก”และ “ความคิดถึง” กับ”ลมหายใจ”ที่ท้อแท้

จนแทบจะ”สิ้นแรง”…

ขอ”พลังกาย”ให้”ฉัน” ได้ลุกขึ้นสู้ กับสิ่งที่ต้องเผชิญ อีกสักครั้งด้วยนะ…

เพราะ ต่อไป…”ฉัน”คนนี้จะไม่มีโอกาส…”ขอ”อะไร…”เธอ”อีกแล้ว…

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #4: 11 ส.ค. 11, 08:08 น


q*054

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #5: 11 ส.ค. 11, 17:10 น

ขอบใจมากนะคุณหนูจี้ด

รู้ใหมเพลงนี้พี่ไม้เล่นและร้องมันประจำกับกีต้าตัวโปรด

อึม ทำพี่ไม้น้ำตาร่วงเลยนะ่เรา ขอบคุณมากจริงๆพี่ชอบเพลงนี้มานานแล้ว

พี่เอางานหนูจี๊ดลงf/bไว้น้องๆชอบกันมากนะรู้ใหมมีคนฝากชมมาด้วยนะ

พยามต่อไปล่ะน้องเค้ารออ่านอยู่นะครับ



add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #6: 13 ส.ค. 11, 22:02 น




     

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #7: 16 ส.ค. 11, 11:22 น

"รักแม่"ไม่มีสายรักได้ตราบเท่าสิ้นลม..

"รัก"นั้นนิรันดร์หามีวันใดไม่..สิ้นสูญ..

ผมเอากลอน "แม่" ของคุณลงใส่ภาพไว้ให้นะครับ

ผมชอบบทนี้มาก..คิดถึงนะครับคนไกลกัน(ไม้เมืองกรุง)



add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #8: 17 ส.ค. 11, 21:26 น

การเริ่มต้นการเดินต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการผจญภัยในเส้นทางข้างหน้า ไม่รู้ว่าจะมีอะไรขวางกั้นหรือเปล่า   

     

Guest
ส้มหวาน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #9: 18 ส.ค. 11, 07:49 น

การเดินทางมันไม่มีที่สิ้นสุด มันจะหยุดก็ต่อเมื่อเราหมดลมหายใจ

Guest
ใบไม้
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #10: 18 ส.ค. 11, 16:18 น

กวีบทเศร้า....

เขียนจากความเหงาของคนไกลบ้าน.....

เขียนจากอดีตที่อ้างว้าง.....

ในวันที่รอบข้าง...ไม่มีใคร... q*069

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #11: 19 ส.ค. 11, 23:59 น

 

ทางที่ทอดยาวอาจไกลไร้จุดหมาย...

 ยังท้าทายคนกล้าฝ่าร้อนหนาว...

 รอผู้ยืนเหยียบย่างบนทางยาว...

รอผู้ก้าวเก็บฝัน...ทุกวันคืน...
q*077 q*077

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #12: 20 ส.ค. 11, 11:21 น

ดอกคูณเหลืองร่วงรายลงพรายพรู...

สายฝนหลงฤดูกระหน่ำปิด...

เคว้งคว้างร้างไร้ไม่รู้ทิศ...

ปิดฉากชึวิต..มวลดอกไม้...

                                แต่ทว่าโลกที่ข้าอยู่ยังรู้เห็น...

                                ผ่านพ้นพบเป็นทั้งเก่าใหม่...

                                คือภาระวันวัยพันธะใด...

                                จะสืบเท้าก้าวไป..ไม่ไหวตาม...
q*039

Guest
แย้ม
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #13: 20 ส.ค. 11, 22:54 น



เคยมีคนเคยบอกว่า...

"ชีวิต" คือ "การเดินทาง" ที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

แต่ละวัน.. เราก้าวไปบนเส้นทาง ที่เราเลือกที่จะเดิน

..เลือกที่จะเป็น โดยที่ไม่มีใครรู้ว่า

ทางข้างหน้า.. จะเป็นยังไง

...

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #14: 24 ส.ค. 11, 15:58 น

ฟ้าอาจดูกว้างกว่าไกลไร้จุดหมาย..

ฟ้าอาจดูคล้ายความฝันใครสรรสร้าง..

ฟ้าอาจดูสวยสีครามยามเมฆจาง..

ฟ้าคือทุกอย่างยิ่งใหญ่..ใส่จินตนาการ..

                บินไปเถิดนกน้อยลอยล้ำฟ้า..

                บินไปหาความฝันอย่าหวั่นไหว..

                บินไปเถิดศรัทธาหาเส้นชัย..

                บินไปเถิดบินไกล..มั่นใจตน..

                                                   ปกรณ์...

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #15: 24 ส.ค. 11, 16:57 น

 q*061

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #16: 24 ส.ค. 11, 17:16 น

 q*061

                       
                     

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #17: 7 ก.ย. 11, 09:58 น

หยาดฝนสาดซัดสาย          กายสั่น

รุ่มร้อนร่ำกอเร้า                ฤาผ่อน

สายน้ำพร่าพรมบ่าอาบอก    เย็นจิต กายกมล

คำหลอนหลอนหลอกย้ำ     ยอกให้ ใจตรม

ขวบปีพ้นผ่านไป่              รักมั่น

จิตร่ำร้องเรียกหา             คืนกลับ

มิอาจเป่นเพียงมิตรเช่น      คำหลอน กล่าวกล่อม

เจ็บนักกลับมั่นรักล่วง        ฤาหลอน ลวงเรา

สายฝนโหมกระหน่ำซัด      สาดใส่

หยาดน้ำตาหลั่งริ้นไหล      พรู่พร่า

กายกอดอกไหม้ช้ำ          คำถ้อย ใจเจ็บ

ฤาเราผิดแท้หนอ             มั่นรัก เพียงเธอ


สวัสดีครับปรกณ์ ขอบคุณมากนะสำหรับความห่วงใยที่มอบให้มา

ขอโทษครับที่ห่างหายไป จิตใจแย่มากครับตอนนี้ หลังจากที่ผมได้พูดคุยกับ

ใครคนนั้นของผมๆไม่รู้จริงๆว่าคืออะไรบทนี้แต่งจากสภาพจิตที่แย่มากเสียใจกับ

ความรู้สึกอย่างรุ่นแรงคำสัญญาคำพูดของคนๆนึ่งกับรักมั่นที่ล่วงหลอกทุกๆสิ่งคือ

ภาพลาวงตาจริงๆ

ขอฝาก กระทู้ไว้กับปรกณ์สักพักนะครับ

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #18: 7 ก.ย. 11, 10:04 น

สวัสดีคุณหนูจี๊ด คุณปรกณ์ คุณอร คุณแย้ม คุณใบไม้

ขอบคุณมากครับสำหรับกำลังใจที่มอบให้ ช่วงนี้คงห่างๆไปสักพักนะครับ

คิดถึงทุกๆคนนะครับ

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #19: 7 ก.ย. 11, 13:25 น

หยาดฝนสาดซัดสาย          กายสั่น

รุ่มร้อนร่ำอกเร้า                ฤาผ่อน

สายน้ำพร่าพรมบ่าอาบอก    เย็นจิต กายกมล

คำหล่อนหลอนหลอกย้ำ     ยอกให้ ใจตรม

ขวบปีพ้นผ่านไป่              รักมั่น

จิตร่ำร้องเรียกหา             คืนกลับ

มิอาจเป่นเพียงมิตรเช่น      คำหล่อน กล่าวกล่อม

เจ็บนักกลับมั่นรักล่วง        ฤาหล่อน ลวงเรา

สายฝนโหมกระหน่ำซัด      สาดใส่

หยาดน้ำตาหลั่งริ้นไหล      พรู่พร่า

กายกอดอกไหม้ช้ำ          คำถ้อย ใจเจ็บ

ฤาเราผิดแท้หนอ             มั่นรัก เพียงเธอ

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #20: 7 ก.ย. 11, 13:36 น

การเดินทาง เราคงต้องกำหนดจุดมุ่งหมายปลายทางของเรา แต่ ในเวลาเช่นนี้

กับความรู้สึกที่แสนจะสับสน มันช่างแสนจะยากเย็นเสียนี้กระไร เราอยากแค่เพียง

ให้ทุกๆสิ่ง ที่ภายใต้จิตสำนึกของเรา มันเบาบางลงไปบ้างเท่านั้น

เราปล่อยให้จิตใจ มันพาเราเดินทางออกไปสู้โลกกว้าง โดยไร้ซึ่งจุดมุ่งหมายใดๆ

ทั้งสิ้น

ชีวิตกับการเดินทางไปเรื่อยๆ เสาะหาสถานที่ๆเราก็ไม่สามารถรู้ได้ว่า มันคือสถาน

ที่แห่งใด

เราปล่อยให้จิตใต้สำนึก ของเราภายในเป็นตัวกำหนด

เราขับรถฝ่าสายฝนไปเรื่อยๆ จนกระทั้งความรู้สึก มันคลายตัวลงอย่างช้าๆ พร้อมๆ

กับ ความรู้สึกลาจาก และหยาดน้ำตาที่ไหลพร่าพรู่ออกมาอย่างไม่มีสาเหตุใดๆทั้ง

สิ้น

เรื่องราวต่างๆ มันย้อนมาให้ครุ่นคิดครั้งแล้วครั้งเล่าเสมือนจะให้เราเสียสติ ไปให้

ได้

เราพยามขับฝ่าสายฝน ออกไปให้พ้นๆจากห้วงแห่งความรู้สึกเหล่านั้น

ความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ ทำให้เราเย็นจนรู้สึกเจ็บและชาปลายจมูกไป

หมด

ไอเย็นพุ่งออกมา จากช่องปรับอากาศอยู่คลอดเวลา เราขับจนรู้สึกว่าประสาทการ

รับรู้ของเรา เริ่มตอบสนองช้าลงทุกที่

เราแวะสถานที่แห่งแรก เพราะความเหนื่อย และอ่อนเพลียมาก จนแทบจะก้าวเท้า

ลงจากรถแทบไม่ไหว เรานั้งอยู่บนรถ ตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่ สายตามองออกไปภาย

นอกสภาพ

ของร้านค้าชนบท ยามเช้ามืด มีแสงไฟสีแสด จากหลอดแรงเทียนกลมๆ ห้อย

ระย้าแขวนพอแต่เพียง ให้เห็นเป็นระยะๆ สภาพผู้คน ที่ออกมาหาซื้อของเดินไป 

มา

ร้านขายกาแฟโบราณ กับยามเช้า แม้นจะมองดูเก่าคร่ำครา แต่เรากลับรู้สึกว่ามัน

ช่างสมบูรณ์แบบ และดูเป็นธรรมชาติ แฝงด้วยกลิ่นอายแห่งความจริงใจ ผู้คนพูด

คุยเจราซื้อขายกัน ไม่พลุกพล่านจนเกินไปนัก เราเดินลงจากรถเข้าไปสั่ง กาแฟ

ร้อนกับไข่ลวก

สติเริ่มผ่อนคลายลง ค่อยๆดื่มกาแฟร้อนช้าๆ กับบรรยากาศชนบท ที่ชีวิตแสนจะ

เรียบง่ายและลงตัว ไม่มีสภาพของสังคมเมือง เข้ามาทำลายบรรยากาศ ให้เรารู้สึก

ได้จริงๆ

“บ้านป่าหวาย” ตลาดเล็กๆกับหมู่บ้านชนบท เราว่ามีดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบเช่นกัน

เรานั้งสอบถามเส้นทางข้างหน้า ว่าเราจะเดินทางเช่นไร อยู่ครู่หนึ่ง

น้ำใจจากคุณลุง ที่ช่วยอนุเคราะห์ บอกสภาพเส้นทาง และให้คำแนะนำ ดูมีความ

จริงใจเปรียบเสมือน ญาติสนิท จนเรารู้สึกอุ่นใจ กับหนทางที่จะต้องเผชิญข้าง

หน้าต่อไป

จากจุดที่เราผ่านมา เป็นรอยต่อระหว่างจังหวัด ไม่น่าเชื่อเลยว่า จะยังคงมีสภาพ

ชนบท แบบนี้หลงเหลืออยู่จริงๆ ทั้งๆที่ไม่ได้ห่าง จากตัวเมืองเท่าไรนัก

เราเดินทางออกสู่หมู่บ้าน อีกแห่งหนึ่ง ระยะทางราวๆ 40ก.ม. แต่ด้วยสภาพขอ

คนที่อดนอน มาทั้งคืน จนกระทั้ง รู้สึกว่าประสาทรับรู้ เริ่มแย่ลงทุกที ถนนสาย

เปลี่ยวที่เรากำลังเดินทาง ช่างเงียบ ไม่มีแม้นแต่รถ ขับสวนเราไปเลยสักคันเดียว

พยามฝืนขับต่อไปเรื่อยๆ จนตาเริ่มลายไปหมด มองผิวถนนเป็นระรอกคลื่น จนต้อง

ลดความเร็วลง สายตาเริ่มพร่าไปหมด มองเห็นวัดป่าไกลๆ สภาพรกร้างบอกไม่

ถูก มีรูปปั้นพระพุทธรูป ปางต่างๆ ประทับอยู่รอบบริเวณ

ประสาทรับรู้ เริ่มบอกเราว่า คงถึงเวลาต้องพักแล้ว เราไม่มีสติ เพียงพอที่จะเดิน

ทางต่อไปได้อีกแล้ว

ตัดสิ้นใจขับรถ ฝ่าความมืด จนถึงลานโล่งแห่งหนึ่ง ดับเครื่องยนต์ และหลับไป

อย่างไม่รู้ตัวจริงๆ ในเช้ามืดวันนั้น

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #21: 7 ก.ย. 11, 13:56 น

การเดินทางมันไม่มีที่สิ้นสุด มันจะหยุดก็ต่อเมื่อเราหมดลมหายใจ

ครับ ขอบคุณครับคุณส้มหวาน

ผมก็คิดเช่นเดียวกับคุณเช่นกัน

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #22: 7 ก.ย. 11, 21:02 น

ขอขอบคุณนะครับที่แวะมา

หิ้วหอบความอ่อนล้ามาแบ่งปันร่วมสรรสร้าง

เหนื่อยหนักพักไว้ใหนหนอในเส้นทาง

ฤาอ้างว้างว่างเปล่าหนาวใดในสายลม...

                                  เถิดเพื่อนรักจักปลอบปันวันเช่นนี้

                                  ทุกข์ที่มีมิรู้สิ้นให้บินหาย...........

                                  ท้อในทางย่างเหยียบก้าวดาวเรียงราย

                                  แต่สุดปลายพรายรุ้งโรจน์อาจโปรดปัน

เพียรพยายามยิ่งแล้วร้อนหนาวแห่งห้วง

ปลิดปวงลวงเล่ห์ไว้ใจว่าง"หว่างผล

สารัตถะใดในวิถีที่ท้าทน............

จะเติมฅนที่ทนทุกข์...ปลุกวิญญาณ

                เพื่อนเอย......หนาวน้ำตาอันพาเศร้าในเงาร้าง

                                  ข่มใจวางไว้ทางแยกจะแลกหวัง

                                  มองทางที่ไปให้เห็นทางที่คงยัง

                                  อีกฟากฝั่งฝ่าข้ามแท้...ทะเลใจ...


ดีใจที่แวะมานะครับ ทักทายกันยังคิดถึงอยู่เช่นนั้น เช่นเดิม มิเปลี่ยน

แม้เวลาล่วงผ่านไปอย่างไร....ยังคิดและเขียนได้คมเหมือนเดิม กว่าเดิมนะครับ

ขอให้เพื่อนเห็นทางที่ก้าว...สว่างในใจตนในวันและคืนนะครับ

ไม่มีคำปลอบโยนใด...ในความเข้าใจ หรือไม่...จะมีค่าเท่ากับกำลังใจ

ในหัวใจตัวเอง แม้มีเพียงน้อยนิด...ก็คือ "หวัง" ที่ยังมีอยู่.....

                            กำลังใจจะอยู่กับเราผู้ไม่ท้อแท้ในทุกทางที่ก้าว...

                                                                "คิดถึงเสมอนะครับ"

                                                                 


                                           

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #23: 12 ก.ย. 11, 00:05 น


"เวลาฝนตกทีไร หนาวในใจจริงๆ"



add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #24: 13 ก.ย. 11, 15:42 น


"ฤา...อ้างว้างอยู่อย่างนี้...หนอใจ"



add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #25: 14 ก.ย. 11, 13:47 น


อะไรเล่า..จะเยียวยาใจคนจรเจ็บช้ำได้..เวลา อย่างนั้นหรือ?!...



add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #26: 14 ก.ย. 11, 13:59 น



                                                     

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #27: 14 ก.ย. 11, 22:11 น

สวัสดีครับปกรณ์ไพเราะมากครับขอบคุณมากครับ

สวัสดีเพื่อนๆทุกๆท่านด้วยเช่นกันครับ

ห่างหายไปนานจนคิดว่ากระทู้คงตกไปแล้วขอบคุณปรกณ์มากครับที่ช่วย

ดูแลและนำบทกวีมาลงไว้ให้เขียนได้ดีจริงๆอารมณ์ทุกสิ่งที่ถ่ายทอดออกมา

ทางอักษรบอกผมได้เลยว่ามาจากใจคนๆนึงมิอาจเสแสร้งเขียนออกมาได้

หรอกชีวิตเราอาจแตกต่างกันแต่ผมกลับสัมผัสบางสิ่งจากคุณที่ไม่สามารถ

บอกได้จริงๆเราน่าจะรับรู้ด้วยจิตใจกันและกันนะครับคุณปกรณ์

คิดถึงปกรณ์เช่นกันครับ บางที่เมื่อเราอยู่กับตัวตนเราเพียงลำพังมันต้องมีสิ่งพึ่งพา

นะครับโลกของอักษรมันอธิบายได้ยากครับต้องสัมผัสคำพูดฟังแล้วเพียงผ่านหูไป

แต่โลกของอักษรมันลึกซึ้งกว่ามากมายนักเขียนบทกลอนมาฝากเพื่อนๆอ่านแก้

เหงากันครับคงพอหายคิดถึงกันบ้าง

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #28: 14 ก.ย. 11, 22:14 น

สุดปลายฟ้า หาใช่ ใครกำหนด

เลาะเลี้ยวลด คดเคี้ยว เทียวเสาะหา

ไกลแสนไกล ใจมั่นรัก หนักอุรา

ถวิลหา ไฝ่รัก ณ ฟ้าไกล

ใจดวงนี้ สุดแล้ว ที่ทนเก็บ

แสนจะเจ็บ เก็บรัก แลโหยหา

ยามจะหลับ ฤาตื่น ฟื้นนิทรา

จิตไฝ่หา ด้วยรัก ที่ปักทรวง

สายรุ้งทอ ทอดไกล ไปสุดหล้า

สุดสายตา ฟากฟ้าไกล ไกลสุดแสน

ท้องเที่ยวไป แม้จักไกล ไปสุดแดน

แม้นจักแสน เหนื่อยล้า สักเพียงไร

หวังว่าใจ ดวงนี้ จักคงจบ

แม้นดินกลบ ลบสิ้น มิกังขา

ใจมั่นรัก จักคงอยู่ คู่โลกา

จักค้นหา ขอบสาย ที่ปลายใจ

คนไกลกัน

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #29: 15 ก.ย. 11, 10:27 น

"ด้วยความยินดีครับ" ดีใจที่เห็นเพื่อนกลับมาอย่างปลอดภัย

อย่างน้อยก็เข้าใจใน วิถี ได้ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

น้อมรับในความซาบซึ้งแห่งมิตรภาพครับ...



add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #30: 16 ก.ย. 11, 15:45 น

 q*061 q*061 q*061 q*061 q*061 q*061 q*061 q*061 q*061 q*061



Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #31: 18 ก.ย. 11, 21:36 น

ห่างบ้านไปนานกลับมากลับความสู่สึกที่ดีขึ้นกว่าวันวาน

มาเห็นมิตรรักรออยู่และพรั้งพร้อมด้วยน้ำใจมอบกำลังใจ

ฝากสายลมล่องลอยมา ดวงจิตที่บอบช้ำกำความทุกข์

ที่แฝงอยู่ลึกๆภายในจิตใจอยู่ในทุกลมหายใจตลอดเวลา

วันนี้ได้กลับมาพบกันพูดคุยกันในทุกๆสิ่งผ่อนคลายลงไป

ได้บ้าง ขอบคุณปกรณ์มากๆน้ำใจจากมิตรรักที่มอบให้

รู้สึกดีใจและซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก โชคชะตากลั้งแกล้ง

หรือกรรมเก่าที่ย้อนมากระทำมิอาจรู้ได้ เวลาบางครั้งมันก็

ช่วยเราให้คลายจากความทุกข์ลงบ้าง แต่ยามทุกข์ใจ

เวลาก็ช่างโหดร้ายต่อเราจริงๆ ความคิดต่างๆวันนี้ คงไว้

แต่เพียงเราเพียงฝากเดียวเธอของเราเปลี่ยนไปมาก

แต่ใจของเรายังคงมั่นและเจ็บช้ำเช่นวันวาน ได้แต่รับ

ในส่วนของความผิดที่ก่อเกิด ทั้งๆที่แท้แล้วเราวิ่งตาม

เธอตลอดเพียงแต่วันนั้น เธอตั้งกำแพงกันเรา มิอาจได้พบ

ได้อธิบาย ได้แต่น้อยเนื้อ ต่ำใจ จนต้องร้างลากัน

ความรักก่อเกิด จากคนสองคน ที่เข้าใจกันเอาใจใสต่อกัน

แต่ยามโกรธกัน ทุกสิ่ง ล้วนแต่ ทำให้ผิดใจต่อกันทั้งสิ้น

สิ่งต่างๆที่เคยร่วมกันมา เคยมองเห็นซึ่งกันและกัน

ยามรักร้างลา กับมิเห็นในคุณค่า ของมันเลย

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #32: 18 ก.ย. 11, 21:40 น

สายลมพัด พาดวงใจ คนไกลห่าง

เมื่อรักจาง ร้างลาไกล หัวใจเหงา

ลมเจ้าเอย ช่วยพัดโบก ช่วยบรรเทา

พัดความเศร้า ความโศกสิ้น หายห่างไกล

สายลมหวล ทวนกลับ ใจแทบขาด

ทุกข์คลายจาก คืนกลับ คืนรักหวล

ความชอกช้ำ จำจาก พรากนางนวล

มิอาจหวล ทวนถิ่น ที่จากลา

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #33: 18 ก.ย. 11, 21:58 น

บทสรุปของความรัก กับ เวลา

เวลา อาจทำให้"จิตใจ"คนแปรเปลี่่ยนได้

แต่ "มิใช่ทุกๆคน"

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #34: 18 ก.ย. 11, 22:06 น

"ด้วยความยินดีครับ" ดีใจที่เห็นเพื่อนกลับมาอย่างปลอดภัย

อย่างน้อยก็เข้าใจใน วิถี ได้ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

น้อมรับในความซาบซึ้งแห่งมิตรภาพครับ...

ขอบคุณครับสำหรับความห่วงใย ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปรมากรักษา

สุขภาพเช่นกันนะครับปกรณ์ วันนี้ขอตัวก่อนนะครับฝันดีครับ

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #35: 18 ก.ย. 11, 23:38 น

"จินตนาการ...สานชีวิตมนุษย์
มิให้หยุดอยู่...อย่างผู้พ่ายแพ้
ล้มลุก ทุกข์สุขสู้...รู้ผันแปร
อาจอ่อนแอ อาบอ้างว้าง...บ้างบางคราว...

                สองมือ ถือสัตย์สร้าง...ทางที่หวัง
                ขาข้ามฝั่งฝ่า...ท้าที่ทุกข์เข็ญ
                ก้าวต่อก้าว หนาวร้อนร้าย...ลำเค็ญ
                ยังยิ้มเย็น อยู่ยิ่งใหญ่...ในใจฅน...


ดีใจนะครับที่เห็นเพื่อนแวะมาทักทาย
อย่างน้อยก็คลายความกังวลลงได้บ้าง
ขอให้มิตรภาพดีๆเช่นนี้ มีให้กัน
อยู่ในความรู้สึกที่ปรารถนาดีต่อกันนั้น ตลอดไป...

              "โชคดีครับและถนอมสุขภาพเช่นกัน"

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20 ก.ย. 11, 09:47 น โดย pagon99 »
Guest
"ใบไม้"
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #36: 19 ก.ย. 11, 19:52 น


เข้มแข็ง มิใช่แข็งกระด้าง
แต่เข้มอย่างใจซื่อ ถือสัตย์
แน่วแน่มั่นคง ตรงชัด
ยืนหยัดสร้างสม อุดมการณ์

อ่อนโยน มิใช่อ่อนแอ
หากแต่อ่อนน้อม ยอมประสาน
การุณย์โอบเอื้อ เจือจาน
ที่กร้าวกร้านก็อบอุ่น ละมุนละไม

โลกมิได้รุ่งโรจน์ ด้วยแสงสี
แต่ด้วยท้อยที ท้อยอาศัย
สานสัมพันธ์สรรสร้าง อย่างจริงใจ
โลกทั้งใบย่อมสดสวย ด้วยสมดุลย์

add
Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #37: 19 ก.ย. 11, 23:03 น

 q*021 q*021 q*021 q*021 q*021 q*021 q*021

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #38: 21 ก.ย. 11, 10:35 น

เข้มแข็ง มิใช่แข็งกระด้าง
แต่เข้มอย่างใจซื่อ ถือสัตย์
แน่วแน่มั่นคง ตรงชัด
ยืนหยัดสร้างสม อุดมการณ์

อ่อนโยน มิใช่อ่อนแอ
หากแต่อ่อนน้อม ยอมประสาน
การุณย์โอบเอื้อ เจือจาน
ที่กร้าวกร้านก็อบอุ่น ละมุนละไม

โลกมิได้รุ่งโรจน์ ด้วยแสงสี
แต่ด้วยท้อยที ท้อยอาศัย
สานสัมพันธ์สรรสร้าง อย่างจริงใจ
โลกทั้งใบย่อมสดสวย ด้วยสมดุลย์


ขอบคุณครับคุณใบไม้ บ้านแห่งนี้ผมรู้สึกอบอวลด้วยความรักแห่งมิตรภาพ

คนเราจะมีสิ่งใดบ้างที่จะเกิดความจดจำ ของให้มิตรภาพมีให้แด่กันและกัน

ยั่งยืนนะครับขอบคุณจากใจจริงครับ

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #39: 21 ก.ย. 11, 10:42 น

q*021 q*021 q*021 q*021 q*021 q*021 q*021

ขอบคุณครับคุณนภัส สำหรับรอยยิ้มที่มอบให้และขอบมอบให้นภัสเช่นกัน

มิตรภาพไม่เคยมีวันหมดอายุนะครับผมขอมาตอบที่นี้แทนนะครับ

มิตร้เกิดขึ้นจากใจนะครับ มิตรย่อมหวังดีต่อมิตรเสมอครับ

ขอมิตรภาพบังเกิดจากใจเราทุกๆคนนะครับ บ้านใหมที่มอบให้ผม

ผมรู้สึกยินดีและดีใจมากครับ ขอขอบคุณอีกสักครั้งจากใจจริงๆ

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #40: 21 ก.ย. 11, 10:49 น

"จินตนาการ...สานชีวิตมนุษย์
มิให้หยุดอยู่...อย่างผู้พ่ายแพ้
ล้มลุก ทุกข์สุขสู้...รู้ผันแปร
อาจอ่อนแอ อาบอ้างว้าง...บ้างบางคราว...

                สองมือ ถือสัตย์สร้าง...ทางที่หวัง
                ขาข้ามฝั่งฝ่า...ท้าที่ทุกข์เข็ญ
                ก้าวต่อก้าว หนาวร้อนร้าย...ลำเค็ญ
                ยังยิ้มเย็น อยู่ยิ่งใหญ่...ในใจฅน...


ดีใจนะครับที่เห็นเพื่อนแวะมาทักทาย
อย่างน้อยก็คลายความกังวลลงได้บ้าง
ขอให้มิตรภาพดีๆเช่นนี้ มีให้กัน
อยู่ในความรู้สึกที่ปรารถนาดีต่อกันนั้น ตลอดไป...

              "โชคดีครับและถนอมสุขภาพเช่นกัน"


สำหรับปกรณ์คงต้องขอขอบคุณมากๆที่เปนธุระคอยแวะมาดูแล

ถามไถ่ และให้กำลังใจมาโดยตลอด ไม่มีสิ่งใดมีมิตรจะมอบให้แก่กัน

และกันนอกจากความรู้สึกจากใจจริงๆ ยินดีและดีใจมีมีบุญได้มาพบ

บ้านใหมแห่งนี้คงจะดูแห้งแล้งหากขาดซึ้งมิตรภาพแด่กันและกัน

ขอบขอบคุณ ขอบคุณ เป็นอย่างมากจริงๆ

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #41: 21 ก.ย. 11, 11:04 น


การเริ่มต้นการเดินต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการผจญภัยในเส้นทางข้างหน้า ไม่รู้ว่าจะมีอะไรขวางกั้นหรือเปล่า   

     

ขอบคุณครับคุณอรสำหรับความห่วงใย รักษาสุขภาพเช่นกันนะ

ขอบอภัยนะครับที่พึงนำมาตอบ ช่วงก่อนแวะมาแบบไม่ได้ตั้งตัวสักเท่าไร

บวกกับสภาพจิตที่ย่ำแย่มากๆ ขออภัยจริงๆครับ

เห็นคุณอรแจ่มใสกว่าวันวานรู้สึกยินดีด้วยนะครับ

Guest
นู๋มดคราบผม
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #42: 21 ก.ย. 11, 11:54 น

ถึง..คุณไม้
          รู้นะว่าเสียใจมากมายแค่ไหน เพราะน้องก็เคยมาก่อน แต่ที่ทุกวันนี้ชีวิตน้องยังมีความสุข ยังมีความสดใส เสมอเมื่อมองท้องฟ้า ได้ก็เพราะใครบางคนที่อยู่ข้างหลังเรา คนๆนั้น คอยให้กำลังใจ คอยปลอบใจ คอยอยู่เคียงข้างเสมอมา คนๆ นั้นก็คือ คุณพ่อ คุณแม่ ตอนนั้นน้องเสียใจมาก เจ็บจน แทบไม่มีความรู้สึก คอยโทษตัวองเสมอ ทำไม ทำไม และ ทำไม คนที่ยืนเคียงข้างเค้าคนนั้น ถึงไม่ใช่เรา เจ็บจนไม่อยากหายใจ แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไป ทำให้รู้ว่าไม่มีใครรัก และหวังดีกับเรามากที่สุด ก็คือพ่อแม่ ของเรา การที่ท่านเห็นเราเจ็บปวด เสียใจ ท่านเจ็บปวดมากกว่าเราเสมอ นั่นทำให้น้องรู้สึกผิดมาก ที่วันนึงทำไม เราเห็นคนๆนั้นสำคัญกว่าคนที่รักเรามากกว่าชีวิตท่านอย่างพ่อแม่ ไปได้นะ คิดแล้วก็ทำให้รู้สึกได้ว่า ต้องปฏิวัติตัวเองใหม่ กลับมาเป็นคนเดิม คนที่อยู่ได้แม้ไม่ต้องมีเค้า เพราะชีวิตเราก่อนจะเจอเค้า ทำไมเรายังอยู่ได้ ถ้าไม่มีเค้าเราก็ต้องอยู่ได้สิ ในเมื่อได้ค้นพบแล้วว่า ไม่มีใครรัก และหวังดี กับเราเท่ากับ คุณพ่อ คุณแม่อีกแล้ว น้องก็อยากให้พี่ คิดเหมือนกันนะ
                                 รักเสมอนะ
                                   พี่ชาย

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #43: 21 ก.ย. 11, 12:55 น

ถึง..คุณไม้
          รู้นะว่าเสียใจมากมายแค่ไหน เพราะน้องก็เคยมาก่อน แต่ที่ทุกวันนี้ชีวิตน้องยังมีความสุข ยังมีความสดใส เสมอเมื่อมองท้องฟ้า ได้ก็เพราะใครบางคนที่อยู่ข้างหลังเรา คนๆนั้น คอยให้กำลังใจ คอยปลอบใจ คอยอยู่เคียงข้างเสมอมา คนๆ นั้นก็คือ คุณพ่อ คุณแม่ ตอนนั้นน้องเสียใจมาก เจ็บจน แทบไม่มีความรู้สึก คอยโทษตัวองเสมอ ทำไม ทำไม และ ทำไม คนที่ยืนเคียงข้างเค้าคนนั้น ถึงไม่ใช่เรา เจ็บจนไม่อยากหายใจ แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไป ทำให้รู้ว่าไม่มีใครรัก และหวังดีกับเรามากที่สุด ก็คือพ่อแม่ ของเรา การที่ท่านเห็นเราเจ็บปวด เสียใจ ท่านเจ็บปวดมากกว่าเราเสมอ นั่นทำให้น้องรู้สึกผิดมาก ที่วันนึงทำไม เราเห็นคนๆนั้นสำคัญกว่าคนที่รักเรามากกว่าชีวิตท่านอย่างพ่อแม่ ไปได้นะ คิดแล้วก็ทำให้รู้สึกได้ว่า ต้องปฏิวัติตัวเองใหม่ กลับมาเป็นคนเดิม คนที่อยู่ได้แม้ไม่ต้องมีเค้า เพราะชีวิตเราก่อนจะเจอเค้า ทำไมเรายังอยู่ได้ ถ้าไม่มีเค้าเราก็ต้องอยู่ได้สิ ในเมื่อได้ค้นพบแล้วว่า ไม่มีใครรัก และหวังดี กับเราเท่ากับ คุณพ่อ คุณแม่อีกแล้ว น้องก็อยากให้พี่ คิดเหมือนกันนะ
                                 รักเสมอนะ
                                   พี่ชาย
ขอบใจมากนะมดน้องรัก พี่รู้และเข้าใจดีในสิ่งที่น้องสื่อออกมาให้พี่ชายคนนี้

ชีวิตกับความรักและความผูกพันธ์ ของพี่มันไม่ใช่อย่างที่เธอเข้าใจ ผ่านมาหลาย

สิ่งกับความรู้สึก ความรักที่เกิดจากความจริงใจ มอบให้ใครคนนึง อย่างแท้จริง

มอบสัญญาใจต่อกันและกันยึดมึ่นกับสิ่งที่คงมั่นไม่มีสิ่งใดจะอธิบายได้จริงๆ

คนเราจะมีความรู้สึกแบบนี้ต่อใครได้ง่ายๆหรือวันนี้กับ5ปี ที่ทุ่มเททุกๆสิ่งเพื่อ

อนาคตที่ร่วมฝันมาด้วยกัน ไม่มีอะไรเหลืออีกต่อไปแล้วทุกๆสิ่งมันพักทลายลง

กับความลังเลไม่ไว้ใจซึ่งกันและกันเธอกล่าวกับพี่ว่าเธอเองก็ทุกข์ใจเช่นกัน

แต่เธอคงไม่เคยคิดหรือหวนทบทวนดูเลย สาเหตุต่างๆก่อเกิดจากกำแพงที่

เธอสร้างขึ้นมาจนเป็นเหตุให้เกิดผลตามมาโดยทั้งสิ้น

เธอถามหาความจริงใจโดยที่ไม่คิดให้ถี่ถ้วนว่าเรามอบความจริงใจและทุกๆสิ่งให้

เธอแล้ว เพียงแต่ฐิถิในใจของเธอมันบังตาเธอไว้เท่านั้นเอง

ขอบใจมากนะมดน้องรัก พี่รู้ตัวตนดีพี่ตรึงตรองและคิดกับสิ่งเหล่านี้มานานมาก

เหลือเกินชีวิตต่อนี้ไป คงใช้กับความรู้สึกอย่างแท้จริงขอบใจมากๆบ้านแห่งนี้จะ

เป็นที่ๆพี่แวะเวียนมาเสมอๆนะ คิดถึงกันก็มาเยี่ยมเยียนกันได้ตลอดเวลา

รักน้องเสมอจากใจจริง

พี่ไม้

Guest
คนไกลกัน
 

Re : บทเริ่มต้นกับการเดินทางแห่งชีวิต
        ความคิดเห็นที่ #44: 21 ก.ย. 11, 14:01 น

เพราะทุกสิ่งคือเหตุผลของหัวใจ

ไม่มีใครจะรับรู้หากไม่เคยสัมผัส

เพราะเหล่านี้คือเหตุผลแห่งความรัก

ไม่สัมผัสคงตอบยากให้เข้าใจ

คนไกลกัน

Tags:  ชีวิต การเดินทาง 
 
พิมพ์
หน้า: 1 2
ทางสนุก! จะทำการตรวจสอบ
และขออนุญาตไม่แสดงข้อความ
ที่ไม่เหมาะสม ข้อความที่
ก่อให้เกิดความเสื่อมเสียแก่
สถาบันชาติ ศาสนา
พระมหากษัตริย์ รวมถึงข้อความที่
เข้าข่ายหลอกลวง การเผยแพร่
ภาพลามกอนาจาร หรือข้อความ
ใดๆ ที่ทำให้ผู้อื่นได้รับความ
เสียหาย บนกระทู้นี้